W ostatnim czasie Ustawodawca zdecydował się wprowadzić zmiany w Ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm) [dalej: ustawa]. Chodzi tutaj o trzy nowelizacje, wśród których:

• jedna została wprowadzona w ramach ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z dnia 7 listopada 2008 r.),
• druga przy okazji uchwalenia nowelizacji ustawy z dnia 3 października 2008 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 13 listopada 2008 r.),
• ostatnia trzecia zmiana została wprowadzona ustawą z dnia 15 października 2008 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z dnia 12 grudnia 2008 r.).

1. Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Rzeczony akt normatywny, zgodnie z art. 1, określa:
1) zasady i tryb postępowania w sprawach:
a) udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie,
b) ocen oddziaływania na środowisko,
c) transgranicznego oddziaływania na środowisko;
2) zasady udziału społeczeństwa w ochronie środowiska;
3) organy administracji właściwe w sprawach, o których mowa.

W art. 147 ustawodawca zdecydował się wprowadzić modyfikacje do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dotyczą one art. 11, 17, 51 oraz 53.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska
Artykuł 11 zawiera swoisty harmonogram uchwalania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W ramach tej rozbudowanej procedury jednym z bardziej czasochłonnych elementów jest występowanie przez wójta, burmistrza, prezydenta miasta do wielu organów o opinię dotyczącą rozwiązań przyjętych w projekcie studium. Tymi organami były dotychczas: starosta powiatowy, gminy sąsiednie, wojewódzkie konserwator zabytków, organy wojskowe, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa, dyrektora urzędu morskiego¹, organu nadzoru górniczego², organu administracji geologicznej, ministra właściwego do spraw zdrowia³, dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej⁴. Od wejścia w życie nowelizacji konieczne będzie wystąpienie o opinię jeszcze do regionalnego dyrektora ochrony środowiska.

Dyrektor ochrony środowiska pojawia się także jako organ opiniodawczy w procedurze uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego (art. 17 w pkt 6 w lit. c).

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska jest organem administracji rządowej niezespolonej, właściwym do realizacji zadań z zakresu ochrony przyrody i ochrony środowiska na obszarze poszczególnych województw. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wykonuje swe zadania przy pomocy Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska.

Do głównych zadań Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska należy:

• udział w strategicznych ocenach oddziaływania na środowisko,
• przeprowadzanie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko lub udział w tych postępowaniach,
• tworzenie lub likwidacja form ochrony przyrody na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody,
• ochrona i zarządzanie obszarami Natura 2000 i innymi formami ochrony przyrody na zasadach określonych w ustawie o ochronie przyrody,
• wydawanie decyzji na podstawie ustawy o ochronie przyrody,
• przeprowadzanie postępowań i wykonywanie innych działań, o których mowa w ustawie z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie,
• przekazywanie danych do bazy o ocenach oddziaływani na środowiska prowadzonych przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska,
• wykonywanie zadań związanych z udziałem organizacji w systemie ekozarządzania i audytu (EMAS) na zasadach i w zakresie określonym w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o krajowym systemie ekozarządzania i audytu,
• współpraca z jednostkami samorządu terytorialnego w sprawach oceny oddziaływania na środowisko i ochrony przyrody,
• współpraca z organizacjami ekologicznymi.

Na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym znaczną zmianą w zakresie kompetencji w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest regionalny dyrektor ochrony środowiska, jako organ zastępujący wojewodę przy wydawaniu decyzji w odniesieniu do inwestycji celu publicznego na terenach zamkniętych. Po wprowadzeniu zmian kompetencje rozkładają się w następujący sposób:

Art. 51. 1. W sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydają w odniesieniu do:
1) inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim - wójt, burmistrz albo prezydent miasta w uzgodnieniu z marszałkiem województwa;
2) inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym - wójt, burmistrz albo prezydent miasta;
3) inwestycji celu publicznego na terenach zamkniętych - regionalny dyrektor ochrony środowiska.

Omawiany organ pojawia się także w zmienionym art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rzeczony przepis dotyczy procedury wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w ramach której wyróżnić można fazę uzyskiwania uzgodnień od innych organów administracji publicznej. Należy pamiętać, że uzgodnienie od zaopiniowania różni się tym, że to pierwsze wiąże organ, co niejako współkształtuje treść decyzji, natomiast drugie jest jedynie wyrażonym w przepisanej formie poglądem innego organu na konkretną sprawę.

¹ W zakresie zagospodarowania pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani.
² W zakresie zagospodarowania terenów górniczych.
³ W zakresie zagospodarowania obszarów ochrony uzdrowiskowej.
4 w zakresie zagospodarowania obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi.

do górywsteczdrukujpoleć znajomemu